Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας..._eng.ger.fr.

Μετά από τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου ζούμε μια πρωτοφανή κατάσταση αναβρασμού, ένα ξεχείλισμα οργής που δεν λέει να
σταματήσει. Μπροστάρηδες σε αυτό τον ξεσηκωμό είναι οι μαθητές, οι οποίοι με
αστείρευτο πάθος και με ένα πηγαίο αυθορμητισμό έχουν ανατρέψει όλα τα
δεδομένα. Δεν μπορείς να σταματήσεις κάτι που δεν ελέγχεις, κάτι που οργανώνεται
αυθόρμητα και με όρους που δεν κατανοείς. Αυτή είναι η ομορφιά αυτού του
ξεσηκωμού. Οι μαθητές κάνουν ιστορία και αφήνουν τους άλλους να τη εντάξουν
ιδεολογικά και να τη γράψουν. Οι δρόμοι, η πρωτοβουλία, το πάθος είναι δικό
τους.

Μέσα στα πλαίσια της γενικότερης κινητοποίησης, με ατμομηχανή τα μαθητικά συλλαλητήρια, υπάρχει και μια μαζική συμμετοχή της δεύτερης γενιάς των μεταναστών και αρκετών προσφύγων. Οι πρόσφυγες κατεβαίνουν μεμονωμένα, χωρίς κάποια ιδιαίτερη οργάνωση, με έναν αυθορμητισμό και με μια ορμή που χαρακτηρίζει τις κινητοποιήσεις τους. Αυτοί τη στιγμή είναι το πιο μαχητικό κομμάτι των ξένων στη Ελλάδα. Έτσι και αλλιώς είναι πολύ λίγα αυτά που έχουν να χάσουν.

Τα παιδιά των μεταναστών κινητοποιούνται μαζικά και δυναμικά κυρίως μέσα στα πλαίσια των σχολικών και φοιτητικών δράσεων ή μέσα από τις οργανώσεις της αριστεράς και άκρας αριστεράς. Είναι και το πιο ενταγμένο κομμάτι των μεταναστών, το πιο θαρραλέο. Δεν είναι σαν τους γονείς τους που ήρθαν με σκυμμένο το κεφάλι σαν να ζητιανεύανε ένα κομμάτι ψωμί. Είναι μέρος της ελληνικής κοινωνίας, καθώς δεν γνώρισαν άλλη. Δεν ζητιανεύουν κάτι, διεκδικούν δυναμικά να είναι ισότιμοι με τους έλληνες συμμαθητές τους. Ισότιμοι στα δικαιώματα, στο δρόμο, στα όνειρα.

Για μας τους οργανωμένους μετανάστες είναι ένας δεύτερος γαλλικός Νοέμβρης του 2005. Δεν είχαμε ποτέ αυταπάτες ότι όταν η οργή του κόσμου ξεχείλιζε θα μπορούσαμε να την κατευθύνουμε. Παρά τους αγώνες που έχουμε δώσει όλα αυτά τα χρόνια ποτέ δεν
μπορέσαμε να πετύχουμε τέτοιες μαζικές αντιδράσεις. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουν οι δρόμοι. Η κραυγή που ακούγεται είναι για τα 18 χρόνια βίας, καταπίεσης, εκμετάλλευσης, εξευτελισμού. Αυτές οι μέρες είναι και δικές μας.

Αυτές οι μέρες είναι για τους εκατοντάδες μετανάστες και πρόσφυγες δολοφονημένους στα σύνορα, στα τμήματα, στους χώρους εργασίας. Είναι για τους δολοφονημένους από μπάτσους ή αγανακτισμένους πολίτες. Είναι για τους δολοφονημένους επειδή πέρασαν τα σύνορα, επειδή δούλευαν σαν τα σκυλιά, επειδή δεν σκύψανε το κεφάλι, για το τίποτα. Είναι για τον Γκραμόζ Παλούσι, τον Λουάν Μπερντελίμα, τον Εντισόν Γιάχαϊ, τον Τόνυ Ονόυχα, τον Αμπντουρακίμ Ιντρίζ, τον Μοντασέρ Μοχάμεντ Ασράφ και τόσους άλλους που δεν ξεχάσαμε.

Αυτές οι μέρες είναι για την καθημερινή αστυνομική βία που έχει μείνει αναπάντητη, ατιμώρητη. Είναι για τον εξευτελισμό στα σύνορα, στα κέντρα αλλοδαπών που συνεχίζεται ακόμα. Είναι για τις κατάφωρες αποφάσεις των ελληνικών δικαστηρίων, τους μετανάστες και πρόσφυγες που είναι άδικα στις φυλακές, τη δικαιοσύνη που μας στερήθηκε. Ακόμα και τώρα, στις μέρες και νύχτες του ξεσηκωμού, οι μετανάστες πληρώνουν βαρύ τίμημα με επιθέσεις ακροδεξιών και μπάτσων, με απελάσεις και ποινές φυλάκισης που τα δικαστήρια μοιράζουν με χριστιανική αγάπη σε εμάς τους άπιστους.


Αυτές οι μέρες είναι για την εκμετάλλευση που συνεχίζεται αμείωτη για 18 χρόνια. Είναι για τους αγώνες που δεν ξεχάστηκαν στους κάμπους στο Βόλο, τα ολυμπιακά έργα, την Αμαλιάδα. Είναι για τον ιδρώτα και το αίμα των γονιών μας, για τη μαύρη εργασία, τα ατελείωτα ωράρια. Είναι για τα παράβολα, τα πρόστιμα, τα ένσημα που πληρώνουμε
και δεν θα μας αναγνωριστούν ποτέ. Είναι για τα χαρτιά που θα κυνηγάμε μια ζωή
σαν να είναι λαχείο.

Αυτές οι μέρες είναι για το τίμημα που πληρώνουμε απλά για να υπάρχουμε, να αναπνέουμε. Είναι για όσες φορές σφίξαμε τα δόντια, για τις προσβολές που ανεχτήκαμε, τις ήττες που χρεωθήκαμε. Είναι για όσες φορές δεν αντιδράσαμε ενώ είχαμε όλους τους λόγους του κόσμου. Είναι για όσες φορές αντιδράσαμε και ήμασταν μόνοι γιατί ο θάνατος και η οργή μας δεν χωράγανε σε σχήματα, δεν έφερναν ψήφους, δεν πουλούσαν στα δελτία των 8.

Αυτές οι μέρες είναι όλων των περιθωριακών, των αποκλεισμένων, των ανθρώπων με τα δύσκολα ονόματα και τις άγνωστες ιστορίες. Είναι για όσους πεθαίνουν καθημερινά στο Αιγαίο και στον Έβρο, για όσους δολοφονούνται στα σύνορα ή στην Πέτρου Ράλλη, είναι των τσιγγάνων στο Ζεφύρι, των ναρκομανών στα Εξάρχεια. Αυτές οι μέρες είναι των παιδιών της Μεσολογγίου, των ανένταχτων, των ανεξέλεγκτων μαθητών.
Χάρη στον Αλέξη αυτές οι μέρες είναι όλων μας.


18 χρόνια βουβής οργής είναι
πολλά.


Όλοι στους δρόμους, για την
αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια!


Δεν ξεχάσαμε, δεν ξεχνάμε,
αυτές οι μέρες είναι και δικές σας


Για τον Λουάν, τον Τόνυ, τον
Μοχάμεντ, τον Αλέξη....


Στέκι Αλβανών Μεταναστών

english translation

“These days are ours, too”

(The following text was distributed at the student picket outside the police headquarters today by people from Athens’ Haunt of Albanian Migrants. I wanted to translate and upload it here because it shows something very important: that ties of solidarity are being formed and strengthened across different sectors of the Greek society - a wonderful thing!)

These days are ours, too

Following the assassination of Alexis Grigoropoulos we have been living in an unprecedented condition of turmoil, an outflow of rage that doesn’t seem to end. Leading this uprising, it seems, are the students - who with an inexhaustible passion and hearty spontaneity have reversed the whole situation. You cannot stop something you don’t control, something that is organised spontaneously and under terms you do not comprehend. This is the beauty of the uprising. The high school students are making history and leave it to the others to write it up and to classify it ideologically. The streets, the incentive, the passion belongs to them.

In the framework of this wider mobilisation, with the student demonstrations being its steam-engine, there is a mass participation of the second generation of migrants and many refugees also. The refugees come to the streets in small numbers, with limited organisation, with the spontaneity and impetus describing their mobilisation. Right now, they are the most militant part of the foreigners living in Greece. Either way, they have very little to lose.

The children of migrants mobilise en mass and dynamically, primarily through high school and university actions as well as through the organisations of the left and the far left. They are the most integrated part of the migrant community, the most courageous. They are unlike their parents, who came with their head bowed, as if they were beging for a loaf of bread. They are a part of the Greek society, since they’ve lived in no other. They do not beg for something, they demand to be equal with their Greek classmates. Equal in rights, on the streets, in dreaming.

For us, the politically organised migrants, this is a second french November of 2005. We never had any illusions that when the peoples’ rage overflew we would be able to direct it in any way. Despite the struggles we have taken on during all these years we never managed to achieve such a mass response like this one. Now is time for the street to talk: The deafening scream heard is for the 18 years of violence, repression, exploitation and humiliation. These days are ours, too.

These days are for the hundreds of migrants and refugees who were murdered at the borders, in police stations, workplaces. They are for those murdered by cops or “concerned citizens.” They are for those murdered for daring to cross the border, working to death, for not bowing their head, or for nothing. They are for Gramos Palusi, Luan Bertelina, Edison Yahai, Tony Onuoha, Abdurahim Edriz, Modaser Mohamed Ashtraf and so many others that we haven’t forgotten.

These days are for the everyday police violence that remains unpunished and unanswered. They are for the humiliations at the border and at the migrant detention centres, which continue to date. They are for the crying injustice of the Greek courts, the migrants and refugees unjustly in prison, the justice we are denied. Even now, in the days and nights of the uprising, the migrants pay a heavy toll - what with the attacks of far-righters and cops, with deportations and imprisonment sentences that the courts hand out with Christian love to us infidels.

These days are for the exploitation continuing unabatedly for 18 years now. They are for the struggles that are not forgotten: in the downs of Volos, the olympic works, the town of Amaliada. They are for the toil and the blood of our parents, for informal labour, for the endless shifts. They are for the deposits and the adhesive stamps, the welfare contributions we paid and will never have recognised. It is for the papers we will be chasing for the rest of our lives like a lottery ticket.

These days are for the price we have to pay simply in order to exist, to breathe. They are for all those times when we crunched our teeth, for the insults we took, the defeats we were charged with. They are for all the times when we didn’t react even when having all the reasons in the world to do so. They are for all the times when we did react and we were alone because our deaths and our rage did not fit pre-existing shapes, didn’t bring votes in, didn’t sell in the prime-time news.

These days belong to all the marginalised, the excluded, the people with the difficult names and the unknown stories. They belong to all those who die every day in the Aegean sea and Evros river, to all those murdered at the border or at a central Athens street; they belong to the Roma in Zefyri, to the drug addicts in Eksarhia. These days belong to the kids of Mesollogiou street, to the unintegrated, the uncontrollable students. Thanks to Alexis, these days belong to us all.


18 years of silent rage are too many.

To the streets, for solidarity and dignity!

We haven’t forgotten, we won’t forget - these days are yours too

Luan, Tony, Mohamed, Alexis…

Haunt of Albanian Migrants


german translation

“Dies sind auch unsere Tage!”

(Der folgende Text wurde bei der Demo/Kundgebung vor den Polizeihauptquartieren von einer Gruppe albanischer Migrant_innen, der “Haunt of Albanian Migrants”, verteilt. Ich wollte ihn übersetzen und hochladen, weil er etwas wichtiges zeigt:
Das das Band der Solidarität weiter geknüpft und gestärkt wird durch viele verschiedene Teile der griechischen Gesellschaft - eine großartige Sache!)

These days are ours, too

Nach dem Mord an Alexis Grigoropoulos lebten wir in einer beispiellosen Situation des Aufruhrs, ein Ausstoß der Wut der nie zu enden scheint. Es scheint, als würden die Schüler_innen und Student_innen diesen Aufstand maßgeblich führen - welche mit einer unglaublichen Leidenschaft die ganze Situation in Griechenland auf den Kopf gestellt haben. Mensch kannstr nichts stoppen, was du mensch nicht kontrollieren kann, was sich spontan Organisiert unter Bedingungen, die nicht erfassen kannst.
Das ist das schöne an diesem Aufstand. Die Schüler_innen machen Geschichte und überlassen es den anderen, die aufzuschreiben und ideologisch einzuordnen. Die Straßen, die Motivation, die Leidenschaft gehören ihnen.

Im Rahmen dieser großen Mobilisierung, mit den Schüler_Innen/Student_innen-Demos als Antrieb gibt es auch eine große Anteilnahme von Migrant_innen der zweiten Generation und vieler Flüchtlinge. Die Flüchtlinge kommen in kleinen Gruppen auf die Straße, mit begrenzter Organisation, aber mit einem hohen grad an Spontanität und Kraft.
Momentan sind sie der militanteste Teil der in Griechenland lebenden Ausländer_innen. Vielleicht auch weil sie nichts zu verlieren haben.

Die Kinder von Migrant_innen kommen in Massen und sehr dynamisch, primär mobilisiert durch die Schul- und Uni-Aktionen, aber auch durch Mobilisierungen der (auch radikalen) Linken. Sie stellen den “integriertesten” Part der migrantischen Community dar, und den couragiertesten. Sie sind anders als ihre Eltern, die mit gesenkten Köpfen kamen, als würdne sie um Brot betteln wollen. Sie sind Teil der griechischen Gesellschaft, sie kennen keine andere. Sie betteln nicht um etwas, sondern die verlangen die gleichen Rechte wie sie ihre griechischen Mitschüler_innen besitzen.
Gleichheit der Rechte, und auf der Straße, der Träume.

Für uns politische, organisierte Migrant_innen ist dies ein zweoter November 2005. Wir hatten nie die Illusion diesen Wutausbruch in eine bestimmte Richtung lenken zu können. Trotz der vielen Kämpfe, an denen wir teilgenommen haben ist uns nie eine derart große Mobilisierung gelungen.
Jetzt ist es an der Straße zu reden:
Der ohrenbetäubende Schrei, den ihr hört gilt den 18 Jahren der Gewalt, der Repression, der Ausbeutung und Demütigung.
Diese Tage sind auch unsere!

Diese Tage sind für die Mirgant_innen und Flüchtlinge, die an den Grenzen, Arbeitsplätzen und in den Polizeistationen umgebracht wurden. Sie sind für die, die durch die Cops oder “pflichtbewusste Bürger_innen” umgebracht wurden.
Sie sind für die, die wegen der Bestrebung eine Grenze zu übertreten ermordet wurden, die sich zu Tode schufteten, die weil sie den Kopf nicht senken wollten oder wegen nichts ermordet wurden. Sie sind für Gramos Palusi, Luan Bertelina, Edison Yahai, Tony Onuoha, Abdurahim Edriz, Modaser Mohamed Ashtraf, und so viele mehr, die wir nicht vergessen haben!

Diese Tage gelten der täglichen Polizeigewalt die ungeahndet und unbeantwortet bleibt. Sie gelten den Demütigungen an den Grenzen und den Ausländer_innen-Behörden, die bis heute anhalten. Sie gelten der “Gerechtigkeit” der griechischen Gerichte, die Migrant_innen im Knast und der Gerechtigkeit, die wir nicht kriegen. Sogar nun, in Tagen des Aufstands, zahlen die Migrant_innen einen hohen Preis - was ist mit den Angriffen der Faschos und Cops, den Deportationen, Inhaftierungen und den Strafen, die die Gerichte mit christlicher Liebe verhängen?

Diese Tage gelten der Ausbeutung die nun seit 18 Jahren anhält. Sie gelten den Kämpfen, die wir nicht vergessen haben:
in Volos, bei den Olympics und im Amaliade. Sie gelten der Mühe und dem Blut unserer Eltern, der Schwarzarbeit und die endlosen Versetzungen. Es gilt dem Papier, dem wir den Rest unseres Lebens hinter rennen müssen wie einem vom Wind verwehten Lotto-Ticket.

Diese Tage gelten dem Preis, den wir zahlen müssen um zu leben, zu atmen. Sie gelten all den Tagen. An denen wir es zähneknirschend hingenommen haben, gelten der harten Arbeit und den Niederlagen, mit denen wir kämpfen mussten. Sie gelten all den Malen die wir nicht reagierten, auch wenn wir alle Gründe der Welt dazu gehabt hätten.
Sie gelten all den Malen, an denen wir reagiert haben und wir alleine waren weil unsere Tod und unsere Wut nicht in die vorgeformten Bahnen passten, keine Stimmen brachten und sich nicht in den Prime-Time-News verkauften.

Diese Tage sind für die Marginalisierten, die Ausgeschlossenen, die mit den schwierigen Namen und unbekannten Geschichten.
Sie gehören alle denen wie täglich im Agäischen Meer und im Evros.Fluss ertrinken oder an den Grenzen erschossen werden; die zu den Roma von Zefyri oder den Drogenabhängigen von Axarhia gehören.
Diese Tage gehören den Kids der Mesollogiou-Straße, den Unintegrierten, den unkontrollierbaren Student_innen und Schüler_innen.
Dank an Alexis - diese tage gehören uns allen!

18 Jahre der stillen Wut sind genug!

Auf die Straße, für Solidarität und Würde!

Wir haben nicht vergessen, wie werden nie vergessen - diese Tage sind auch unsere!

french translation

Ces jours sont les nôtres, aussi.

(Le texte suivant a été distribué aujourd’hui aux étudiants encerclant le siège de la police, par des gens de l’Association des Immigrés Albanais. Je souhaitais le traduire et le présenter ici parce qu’il montre quelque chose de très important : que des liens de solidarité se forment et se renforcent à travers différents secteurs de la société grecque - une chose merveilleuse!)

Ces jours sont les nôtres, aussi.

Après l’assassinat d’Alexis Grigoropoulos, nous avons connu un état d’agitation sans précédent, une explosion de colère qui semble infinie. Il semble que ce soient les étudiants qui ont été à l’origine de ce soulèvement, qui avec une passion inépuisable et une chaleureuse spontanéité ont renversé la situation dans son ensemble. Vous ne pouvez pas arrêter quelque chose que vous ne contrôlez pas, quelque chose qui s’organise spontanément et dans des conditions que vous ne comprenez pas. C’est la beauté du soulèvement. Les élèves du secondaire font l’histoire et laissent à d’autres le soin de l’écrire et de la classer idéologiquement. Les rues, les objectifs, la passion leur appartiennent.

Dans le cadre de cette mobilisation élargie, derrière les manifestations étudiantes à l’avant-garde, il y a une participation massive de la deuxième génération d’immigrés et également de nombreux réfugiés. Les réfugiés viennent à la rue en petit nombre, avec peu d’organisation, mais de la spontanéité et de l’impétuosité. À l’heure actuelle, ils sont les plus actifs parmi les étrangers vivant en Grèce. Quoi qu’il en soit, ils ont très peu à perdre.

Les enfants d’immigrés se mobilisent en masse et dynamiquement, principalement au travers des actions de l’école secondaire et de l’université ainsi que via les organismes de gauche et d’extrême gauche. Ils sont la partie la mieux intégrée de la communauté immigrée, sa partie la plus courageuse. Ils sont différents de leurs parents, qui sont arrivés ici la tête basse, comme s’ils mendiaient un morceau de pain. Ils font partie de la société grecque, puisqu’ils n’ont jamais vécu ailleurs. Ils ne mendient rien, ils demandent l’égalité avec leurs camarades grecs. Égaux en droits, dans la rue, dans leurs rêves.

Pour nous, les immigrés organisés politiquement, il s’agit d’un second Novembre 2005 Français. Nous n’avons jamais eu l’illusion que lorsque les peuples se soulèveraient de rage, nous serions en mesure de les diriger d’aucune manière. Malgré les luttes que nous avons menées toutes ces années, nous n’avons jamais réussi à atteindre un tel niveau de réponse que celui d’aujourd’hui. Maintenant il est temps à la rue de parler: Le cri assourdissant que nous entendons est pour les 18 ans de violence, de répression, d’exploitation et d’humiliation. Ces jours sont les nôtres, aussi.

Ces journées sont pour les centaines d’immigrés et de réfugiés qui ont été assassinés aux frontières, dans les commissariats de police et sur les lieux de travail. Ils sont pour tous ceux qui ont été assassinés par les flics et les milices. Ils sont pour tous ceux qui ont été assassinés pour avoir osé franchir la frontière et travailler jusqu’à la mort, pour n’avoir pas baissé la tête, ou pour rien. Ils sont pour GRAMOZ PALOUSI, LOUAN MPERNTELIMA, ENTISON GIAXAI, TONI ONOUXA, AMNPTOURAKIM INTRIZ, MONTASER MOXAMENT ASTRAF et tant d’autres que nous n’avons pas oubliés.

Ces jours sont pour la violence policière quotidienne qui reste impunie et sans réponse. Ils sont pour les humiliations à la frontière et aux centres de détention d’immigrés, humiliations qui continuent à ce jour. Ils sont pour l’injustice criante des tribunaux grecs, pour les immigrés et les réfugiés injustement en prison, pour la justice nous est refusée. Même aujourd’hui, dans ces jours et ces nuits de révolte, les immigrés paient un lourd tribu aux attaques de l’extrême-droite et des flics, avec des peines d’emprisonnement et d’expulsion que les tribunaux distribuent avec un amour chrétien aux infidèles que nous sommes.

Ces jours sont pour l’exploitation continue et sans relâche depuis 18 ans maintenant. Ils sont pour les luttes qui n’ont pas été oubliées: dans les faubourgs de Volos, les travaux olympiques, la ville d’Amaliada. Ils sont pour la peine et le sang de nos parents, pour le travail non déclaré, pour les horaires de travail interminables. Ils sont pour les transferts financiers et les frais d’envoi, les contributions que nous versons à la communauté et qui ne sont jamais reconnues. Ils sont pour les papiers d’identité que nous chercherons pendant le reste de notre vie, tel un billet de loterie gagnant.

Ces jours sont pour le prix que nous devons payer pour simplement exister et respirer. Ils sont pour tous les moments où nous avons serré les dents face aux insultes, face aux reniements quotidiens. Ils sont pour tous les moments où nous n’avons pas réagi quand bien même nous avions les meilleurs raisons au monde de le faire. Ils sont pour toutes les fois où nous avons réagi et où nous nous sommes retrouvés seuls parce que nos morts et notre rage ne correspondaient pas aux formes existantes admises, n’apportaient pas de votes, n’étaient pas vendeurs au prime time de l’actualité.

Ces jours-ci appartiennent à tous les marginaux, aux exclus, aux personnes affligées de noms difficilement prononçables et d’histoires incompréhensibles. Ils appartiennent à tous ceux qui meurent chaque jour dans la mer Egée et le fleuve Evros, à tous ceux assassinés à la frontière ou dans une rue du coeur d’Athènes. Ils appartiennent à la communauté rom de Zefyri, aux toxicomanes d’Eksarhia. Ces jours-ci appartiennent aux enfants de la rue Mesollogiou , aux non intégrés, aux étudiants incontrôlable. Grâce à Alexis, ces jours-ci nous appartiennent à tous.

18 ans de rage silencieuse, c’est trop.

A nos rues, pour la solidarité et la dignité!

Nous n’avons pas oublié, nous n’oublierons pas - Ces jours-ci sont les vôtres aussi

Luan, Tony, Mohamed, Alexis …

Luan, Tony, Mohamed, Alexandros…

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

στο τέλος της στήλης των συλληψεων
υπάρχει η φράση "από ομάδες κουκουλοφόρων" ..νομίζω ενα βασικό στοιχείο της αντιπληροφόρησης και της αντιπροπαγάνδας είναι η απενοχοποίηση της κουκούλας, της οποίας η χρήση είναι στοιχειώδης ατομική αυτοάμυνα απέναντι στα διψασμένα για συλλήψεις συστήματα "ασφαλείας"...Συντροφικά, συνεχίστε την καλή δουλεία, όλα συνεχίζονται

ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΑΣΟΕΕ είπε...

Έχεις δίκιο. Η διόρθωση έγινε. Επρόκειτο για copy paste από άλλο σάιτ και η σύνταξη του κειμένου δεν είχε γίνει από εμάς.